Kitaplarla Aramız Nasıl ?

Her insan bir kitaptır. Her kitap bir insandır dediğimizde aklımıza:

“ Ben bir kitap olsam, nasıl bir içeriğim olurdum…” diye düşünürüz.

Okuyacağınız kitaplar sizi fikren yükseltir iken, sosyal hayatınızı da kolaylaştırır; mesela bölgesel yaşamları ve o yaşama sahip insanları koşulları anlamak ve anlayış gösterebilme yetisi kazandırır. Bir sorunun, asıl amacını, önden kuvvetli bir tahminle cevaplamak gibi bir kolaylık sağlar. Kitaplardan edindiğimiz tecrübeler neticesinde her şeyi dozunda yapma düşüncesi bizde öncelikli olur iken hayatımızı sürdürebilirlik noktasında da kolaylık sağlar.

Kitaplarında insanlar gibi meslekleri vardır. Sanat, tıp, tarım, bilimsel,  gibi devam eder. Demek ki kitaplar; hayatımızın her alanında ve her süresinde yer almaları gerekmektedir. Öyle ise nasıl olurda en son para ayırdığımız şey kitaplar oluyor? 

Sanırım şöyle oluyor: Öncelikle kitapları değil, yazarları seçer ve yazara göre kitap okurlarımız var; sürekli aynı yazara ait kitapları okuduğumuzda, Ufkumuz bir türlü aydınlanamıyor çünkü türü yok. Genele hitabı yok. Yalnızca kişiye özel bir tarz ve meraktır… Oysa okumada amacın önceliği ufku aydınlatmak ve ışık tutmaktır. Kitap dergi gazete vs her şeyi okumak, okuyabilmeyi genele yaymak okur olma unvanını vermektedir. Örneğin: Okul tahsili;  “Adam yüksek okul mezunu faka dünyadan haberi yok.” denir ya tamda bu işte; okul okumak sistematik bir eğitim şeklidir… Fakat bu eğitim sisteminin üzerine ek olarak kitap okumak; sosyal ve pratik değişken bir durum oluşturur.  Kitap okumanın neticesi, öğrenimdir. eğitimde öğrenim yoksa kişi bocalama sürecine düşer. Düştüğü sınırdan düze çıkması hayli zaman ve hayat tecrübesi gerektirir. 

Yetmedi “Oğlum, kızım o kitabı alacağına mağazada beğendiğin o ayakkabıyı alırdın daha iyi olurdu, okuyup da ne yapacaksın kâğıt parçalarını!” Demesi üzerine çocuğunun dikkatini tüketime çekerken; bilgi açlığı ve sosyal yoksunluğa düşürerek karanlık bir gelecek sunmaktan başka bir şey değildir. Bir ebeveynin, bırakın evladına tüm toplumlara yapabileceği en büyük kötülüklerin ana kaynağı tamda budur, şöyle bir örnekleme geldi aklıma; bir arkadaşının düğününe gidip ona: “En içten dileklerimle Allah belanızı versin!”demek gibi bir şey olmuyor mu?

Kitaplar sessiz hazinelerdir…

Evimizin en köşede kalan dolap gözlerine tıkıştırılan kitaplar bir gün bir aile bireyi tarafından keşfedilir ise ne ala, ya da bir çöp poşetine doldurulan yazarların emekleri ve yine yazarların o kitaplara dair size sunulmak üzere bekleyen tüm umutlarının ertelenmesi yolunda tozlanmış halleri ile beklerler… Oysaki kitaplar, insandır insan umut, umut ise; ışıktır, ışık da evrenin aynasıdır. Hadi kolay ve huzurlu bir yaşam için;  kitapları umutla açıp, güvenle kapatalım.